Jan Papina

Zaangażował się w działalność antykomunistyczną pod koniec lat 60. W marcu 1968 r. uczestniczył w demonstracji studenckiej we Wrocławiu. 
W czerwcu 1976 r. nie wyraził zgody na udział w wiecu protestacyjnym przeciwko uczestnikom strajków w Radomiu i Ursusie. 
Od września 1980 r. należał do NSZZ „Solidarność” w Zakładzie Projektowania i Usług Inwestycyjnych „Inwestprojekt” w Zielonej Górze. Prowadził działalność w Międzyzakładowym Komitecie Założycielskim NSZZ Ziemi Lubuskiej/NSZZ „Solidarność” w Zielonej Górze, w którym pełnił funkcję wiceprzewodniczącego. Ponadto współorganizował struktury związkowe w zakładach pracy na terenie województwa zielonogórskiego. W trakcie kryzysu bydgoskiego w marcu 1981 r. był członkiem prezydium Regionalnego Komitetu Strajkowego działającego w Zaodrzańskich Zakładach Przemysłu Metalowego Zastal w Zielonej Górze. W czerwcu 1981 r., jako delegat na I Walny Zjazd Delegatów Regionu Zielona Góra, został wybrany do Zarządu Regionu i pełnił w nim funkcję wiceprzewodniczącego. W trakcie strajku w Zakładzie Rolnym w Lubogórze w październiku i listopadzie 1981 r. wchodził w skład Regionalnego Komitetu Strajkowego oraz był sygnatariuszem porozumienia kończącego strajk generalny w województwie zielonogórskim. 
Z powodu prowadzenia działalności opozycyjnej został internowany 13 grudnia 1981 r. Przebywał w Areszcie Śledczym w Zielonej Górze, a następnie w Ośrodku Odosobnienia w Głogowie, gdzie wnioskował o wyjazd emigracyjny. Z internowania został zwolniony 12 lipca 1982 r. 
Wyemigrował do Szwecji z powodów politycznych w grudniu 1982 r. 
Był inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa w latach 1980-1983.