Tadeusz Brzóska

Tadeusz Brzóska jako pracownik Poznańskich Zakładów Graficznych im. Marcina Kasprzaka w Poznaniu (PZGMK) we wrześniu 1980 r. wziął udział w strajku w ww. zakładzie pracy i został wybrany członkiem Zakładowego Komitetu Strajkowego (ZKS). ZKS opracował i wysunął wobec dyrekcji zakładu postulaty związane z podwyżkami płac. W październiku 1980 r. ZKS przekształcił się w Komisję Zakładową NSZZ „Solidarność”. Tadeusz Brzóska został wówczas członkiem, a w październiku 1981 r. przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w PZGMK. W tym czasie współpracował również z Zarządem Regionu Wielkopolska NSZZ „Solidarność” w Poznaniu. W 1982 r. Wydział II SB KWMO w Poznaniu uznał Tadeusza Brzóskę za osobę, która może przyczynić się do wystąpień na terenie PZGMK i wnioskował o jego trzymiesięczne przeszkolenie wojskowe. Tadeusz Brzóska został internowany pod pozorem ćwiczeń wojskowych w 6 Warszawskim Pułku Pontonowym w Głogowie (JW 1527), gdzie przebywał od 5.11.1982 r. do 2.12.1982 r. Szkolenie wojskowe rezerwistów w powyższej jednostce, nazywane „inteligentną formą internowania”, służyło walce z opozycją i było dotkliwą represją polityczną wobec powołanych na ćwiczenia. Celem powołania rezerwistów na niniejsze ćwiczenia miało być odizolowanie przeciwników politycznych i nie miało oparcia w obowiązującym porządku prawnym. Pomimo ww. represji Tadeusz Brzóska w kolejnych latach kontynuował działalność opozycyjną. W lutym 1984 r. SB otrzymała informację, że ma on zamiar wynieść z PZGMK dużą ilość papieru i farbę drukarską dla poznańskiej „Solidarności”. W tym okresie utrzymywał również kontakt z działaczką NSZZ „Solidarność”, zatrudnioną w Drukarni Uniwersyteckiej w Poznaniu. W maju 1989 r. Tadeusz Brzóska został wybrany I wiceprzewodniczącym NSZZ „Solidarność” w Poznańskich Zakładach Graficznych im. M. Kasprzaka w Poznaniu.