Janusz Kulas

Janusz Kulas 28 czerwca 1956 r. jako pracownik Przedsiębiorstwa Transportowego Budownictwa Miejskiego w Poznaniu agitował pracowników do wyjścia na ulice Poznania, a po dołączeniu do demonstracji szedł na czele grupy protestujących robotników z transparentem „Żądamy chleba”, następnie brał udział w walkach na terenie ulic miasta. Janusz Kulas został zatrzymany 30 czerwca 1956 r. w związku z czynnym udziałem w Poznańskim Czerwcu 1956 r., tymczasowo aresztowany 3 lipca 1956 r. Po aresztowaniu pobity na Komisariacie Milicji Obywatelskiej. Oskarżony m. in. o rozbrojenie milicjantów z Komisariatu VIII, obrzucenie butelkami z benzyną gmachu Wojewódzkiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Publicznego oraz zabór broni z magazynu Studium Wojskowego Wyższej Szkoły Rolniczej. Był głównym oskarżonym w tzw. „procesie dziesięciu”. Areszt tymczasowy wobec Janusza Kulasa został uchylony 23 października 1956 r., a śledztwo umorzono na mocy postanowienia Prokuratury Wojewódzkiej w Poznaniu z 8 listopada 1956 r. 11 grudnia 1956 r. został wcielony do Jednostki Wojskowej Ludowego Wojska Polskiego w Kołobrzegu. 23 stycznia 1957 r. wszczęto śledztwo przeciwko Januszowi Kulasowi, który z powodu szykan odmówił pełnienia służby wojskowej. W tym samym dniu został tymczasowo aresztowany i umieszczony w więzieniu karno-śledczym w Słupsku. Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie z 26 marca 1957 r. został skazany na karę 2 lat i 6 miesięcy więzienia. Wskutek skargi rewizyjnej wyrok zmniejszono do 9 miesięcy. 23 października 1957 r. został zwolniony z więzienia. Zmarł 8 grudnia 1972 r. w Poznaniu.