Mirosław Mironowicz

W 1981 r. będąc studentem Wydziału Ekonomiki Transportu Morskiego Uniwersytetu Gdańskiego, zaangażował się w działalność Niezależnego Zrzeszenia Studentów. 
Po wprowadzeniu stanu wojennego, w dniach 13-15 grudnia 1981 r., uczestniczył w strajku na UG. Po jego zakończeniu, wraz z grupą studentów udał się na teren Stoczni Gdańskiej, aby wesprzeć strajkujących stoczniowców. 16 grudnia 1981 r. został zatrzymany na terenie Stoczni i przewieziony na Komendę MO w Pruszczu Gdańskim, gdzie przeszedł „ścieżkę zdrowia”. W okresie późniejszym został ukarany grzywną przez kolegium ds. wykroczeń i wszczęto wobec niego postępowanie dyscyplinarne na uczelni, które ostatecznie umorzono.
W stanie wojennym współpracował z Tajną Komisją Zakładową NSZZ „Solidarność” Uniwersytetu Gdańskiego. Po zakończeniu studiów podjął pracę w Instytucie Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Gdańskiego i związał się z opozycją antykomunistyczną i środowiskiem liberałów skupionym wokół czasopisma „Przegląd Polityczny”. 
W 1986 r. zaktywizował współpracę z Tajną Komisją Zakładową NSZZ „Solidarność” na Uniwersytecie Gdańskim i Niezależnym Zrzeszeniem Studentów. Latem 1987 r. uczestniczył w obozach adaptacyjnych, organizowanych przez NZS dla nowoprzyjętych studentów, w ramach oficjalnej działalności Duszpasterstwa Akademickiego. Na spotkaniach tych zapoznawano z działalnością Zrzeszenia, prowadzono wykłady z najnowszej historii, literatury, ekonomii. 
Był członkiem powołanego w listopadzie 1987 r. Dyskusyjnego Klubu Politycznego im. Lecha Bądkowskiego. Sygnował oświadczenie Klubu z 3 maja 1988 r. o solidarności ze strajkującymi pracownikami Stoczni Gdańskiej. 
Wspierał studentów strajkujących w maju 1988 r. na Uniwersytecie Gdańskim i podpisał apel do władz o niestosowanie wobec nich siły. W 1988 r. był sygnatariuszem i sekretarzem Gdańskiej Inicjatywy Obywatelskiej. W grudniu 1988 r. współtworzył Gdańskie Towarzystwo Społeczno – Gospodarcze Kongres Liberałów. Zaangażował się w czynności mające na celu legalizację NSZZ „Solidarność”. 
Działalność opozycyjną prowadził do 4 czerwca 1989 r.