Eugeniusz Suszycki

W latach 1980-1981 był aktywnym działaczem NSZZ „Solidarność” na terenie Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Transportu Handlu Wewnętrznego w Białymstoku. We wrześniu 1980 roku był organizatorem i aktywnym uczestnikiem strajku, przewodniczącym powołanego wówczas Komitetu Strajkowego. Odegrał wiodąca rolę w organizowaniu Komisji Zakładowej „S” w WPTHW. Pełnił funkcję v-ce przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „S” i był delegatem do MKZ w Białymstoku. Po wprowadzeniu stanu wojennego kontynuował działalność związkową. Zaangażowany był w zbiórki na pomoc internowanym i ich rodzinom. Organizował i aktywnie uczestniczył w kolportażu Biuletynu Informacyjnego NSZZ „Solidarność” Region Białystok. Za przekazanie 5 egzemplarzy tego pisma, w dniu 1 lutego 1982 r. na terenie piekarni przy ul. Artyleryjskiej w Białymstoku, w dniu 2.02.1982 roku, został aresztowany w miejscu pracy w WPTHW w Białymstoku i osadzony w Areszcie Śledczym w Białymstoku. W dniu 4.02.1982 r. Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w Białymstoku wszczęła przeciw niemu śledztwo w trybie doraźnym. Postępowanie prokuratorskie zakończyło się skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 29.03.1982 r. Eugeniusz Suszycki został skazany przez ten Sąd na 1,5 roku pozbawienia wolności. 16.04.1982 roku został osadzony w ZK w Bartoszycach, 8.06.1982 roku przeniesiony do ZK w Braniewie, a od 17.11.1982 roku ponownie osadzony został w Areszcie Śledczym w Białymstoku. W trakcie pozbawienia wolności został zwolniony z pracy w WPTHW. Podczas przebywania w więzieniach Eugeniusz Suszycki nadal manifestował swoją postawę opozycyjną, każdego 13 dnia w kolejnych miesiącach uczestnicząc w głodówce protestacyjnej. Zwolniony został na mocy postanowienia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu z 7.03.1983 roku. Po warunkowym zwolnieniu z więzienia z powodu choroby żony, jej pobytu w szpitalu i braku opieki nad dziećmi, bezskutecznie przez kilka miesięcy poszukiwał pracy. W tych okolicznościach jako osoba więziona i represjonowana zdecydował się w lutym 1984 roku na wyjazd emigracyjny z rodziną do Australii.