Kazimierz Adam Wiatr

Był jednym z twórców niezależnego ruchu harcerskiego w 1980 r., w szczególności w ramach Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego (KIHAM). W latach 1980-1981 był charakteryzowany przez Służbę Bezpieczeństwa jako jeden z działaczy dążących do zmiany prawa harcerskiego przez usunięcie z treści przysięgi Związku Harcerstwa Polskiego słów nawiązujących do ustroju komunistycznego.
Od wprowadzenia stanu wojennego 13 grudnia 1981 r. do czerwca 1989 r. prowadził działalność w ramach konspiracyjnego harcerstwa, działającego pod nazwą Ruch Harcerski, a następnie jako Ruch Harcerski Rzeczpospolitej. Struktura ta stawiała sobie za cel odrodzenie harcerstwa w duchu wolności i niepodległości. Jako instruktor harcerski wspierał również duszpasterstwo harcerskie, które odgrywało istotną rolę w kształtowaniu młodzieży w duchu służby Bogu, Polsce i bliźnim.
W kwietniu 1985 r. był współinicjatorem uchwały Rady Hufca Kraków-Śródmieście w sprawie zmiany tekstu przyrzeczenia harcerskiego (wykreślenia słów „socjalistyczna” i „ludowa”). Z uwagi na tę inicjatywę Prezydium Rady Chorągwi skierowało do Komisji Instruktorskiej wniosek w sprawie wydalenia z ZHP inicjatorów tej uchwały.
W czerwcu 1987 r. w Hufcu Kraków-Śródmieście był odpowiedzialny za sprawy organizacyjne związane z przygotowaniem zlotu młodzieży harcerskiej i „Białej Służby” w trakcie wizyty papieża Jana Pawła II w Tarnowie.
W dniach 19-20 listopada 1988 r. uczestniczył w II Konferencji Programowo-Metodycznej zorganizowanej w Stalowej Woli przez Niezależny Ruch Harcerski.
W lutym 1989 r. został wybrany członkiem Komitetu Założycielskiego Związku Harcerstwa Rzeczpospolitej im. Andrzeja i Olgi Małkowskich, a następnie zasiadał w Komisji Organizacyjnej tej organizacji.